هنگامی که تو به آسمان خودت فرا می شوی من به دوزخ خودم فرو می روم!
عجب چیز گندیه این « با فرهنگ بودن» و « با شعور بودن » و فهم و کمالات داشتن. چه معنی داره هی طرف مقابل و درک کنی و آروم و منطقی صحبت کنید و به نتیجه برسید. اصلن چرا من هی باید ور ِ منطقی ذهنم این قدر گنده باشه که حال یکی رو به هم بزنه و اون یکی به من بگه :« بی عاطفه!». حق هم دارن البته. مثل بزغاله سرت و میندازی پایین و می ری و یه رابطه رو تموم می کنی. نه اشکی ، نه ناله ای، نه جیغ و دادی، ...خیلی که به خودت زحمت بدی چند روزی افسرده ای. اونم یواشکی. که نکنه پات و از گلیم قوانین انسانیت دراز تر کنی! چرا باید به خاطر شأن خانوادگی مسخره از خواسته هات دست بکشی؟به من چه که ننه ام سر کارش مث خانومای سنگین باشخصیت رفتار می کنه...که بابام از خدا میترسه ...که بچه ی کودوم جاکشی تو وضعیت بد خودش و بالا کشیده... که فلانی از ترس روز رستاخیز دم از خدا و پیغمبر میزنه...که ...! که چی؟ چی بشه؟ می خوام وحشی ِ خودخواه ِ بی منطق ِ درونیمو بیدار کنم. دلم می خواهد جیغ و داد کنم ، گریه کنم ، داد بزنم:« نه!! من نمی خوام.» می خوام که اعتراف کنم. اعتراف به اینکه « می خوام » ، که «نیاز دارم». پ ن : قمر در اين همه عقرب در اين قمر عقرب دلم جایی میخواد که فقط و فقط برای خودم باشه. که خونم باشه. که بوی سیگار پیچیده باشه همه جاش. که اگر کسی اومد ،تو کاسه سفالی ای که انگشتام ساخته براش آب خنک ببرم ... که گاهی فیلم های خسته کننده ببینم توش. که کتاب همه جاش ریخته باشه....که وسطش چرخ سفالگریم و بذارم و همه چی و گلی کنم که یک قفسه داشته باشه با بطری های رنگارنگ... که همه جاش موسیقی پیچیده باشه...که نامجوباشه و عبام که برقصم و بچرخم و فریاد بزنم واعتصموا بحبل !بی نگاه دیگری. که توش ستار و دف و ویولنم به حد مرگ نواخته بشن. که ته چشمام قهوه ماسیده باشه و هیشکی نباشه که بپرسه چرا....که سالها نرم حموم که تیغ تو کارم نباشه ... که خمیر دندون و با قاشق ژاپنی بخورم ... که رو به قبله بیفتم ... که توش کسی منتظرم نباشه. خونه ی خودم. ادبیات فارسی , ادیان و عرفان , فلسفه , نقاشی , نمایش... چی کار می کنی؟خودت می فهمی؟ به کجا می خوای برسی با این بلا تکلیفی؟ یه کاری بکن یه تکونی بده به اون هیکل! یک سال دیگه پرید... تا کجا؟ تا کودوم گوری می خوای ادامه بدی؟ هر چی می شه میندازی گردن این و اون که عذاب وجدان نگیری بیچاره؟ چرا واسه چیزی که وجود نداره باید فک کنیم وجود داره... ولش! من آمدم. انگار تو خواب دشنه بخوری بمیری. از خواب مرده بپری و ببینی تو رخت خوابت پر خونه قلبت کنارت جدا از تو عین یه پلاستیک بی خون افتاده و سر به سرت می زاره. مهارت پیدا کردم یه شکل دیگه بشم مهارت…مهارت پیدا کردم ماسک بزنم زشت بشم یه کس دیگه یه چیز دیگه مث هر حیوونی که فکرش و کنی! آنکه دانست زبان بست وانکه می گفت ندانست برات ازچی بگم؟ برات از سعدی بگم تــــــــــــــــــــــــا شاملو. نه در رفتن حرکت بود نه در ماندن سکون ما وقتی تو خودمون حرف می زنیم گندمون در میاد,نه؟ دکمه های کنده اعتصاب خنده یک شکنجه در کنج ضربه ی کشنده پله های تاریک منطق عفونی روی میز تحریر استکان خونی یک چراغ روشن روی کتف دیوار گردن شب من زیر تیـــــــــــــــــــــــــــــغ انکار! ... پ.ن: نمی خواستم نام چنگیز را بدانم نمی خواستم نام نادر را بدانم نام شاهان را محمد خواجه و تیمور لنگ نام خفت دهندگان را نمی خواستم و خفت چشندگان را می خواستم نام تو را بدانم و تنها نامی که می خواستم ندانستم. باید آشنا شده باشی با خلق گندم نه؟با تو نیستم با تو هم نیستم با خودمم نیستم با هیشکی نیستم چون کسی وجود نداره(وجود خارجی).یعنی تو ذهنم بوده که این مدت با فلانی حرف زدم؟یعنی از اول آشنایی با اون اونی وجود نداشته؟ همه ی اینا خیالی بوده؟این همه کامنت خصوصی توهم منه؟من هستم؟آی! آی! یکی منو بیدار... کی؟ کسی هست؟ من هستم؟ خدا کیه؟ فکرو خیال؟مامان و تند خوییاش خیالات منه؟ بابا و بی خیالیاش چی؟دیشب با فاطمه حرف زدم؟ فاطمه؟ فاطمه کیه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ الان ساعت یک وو پنجاه و شیش دقیقه ی بامدادنیست؟ دقیقه یعنی چی؟الان چطوریه؟چه شکلیه؟اینا انگشتای کیه که رو صفحه کلید ویراژ...؟اینجا کجاست؟ من کیم؟من هستم؟ وجود دارم؟محسن نامجو آدمه؟خوانندس؟ این آهنگایی که تو گوشم می چرن صدا دارن؟ این که زاده ی آسیایی رو می گن جبر جغرافیایی همین الان من چیم؟ اسبم؟ سگم؟ کریل هستم و تو دریا زندگی میکنم؟ دندونای پلنگم؟ چیم؟ سوسکم؟منم؟ هستم یا نه؟نیستم یا آره؟من وجود داشتم که پیش دکتر حسنی رفتم؟ یا کی بود؟دامپزشک؟اون لحظه که باهاش حرف می زدم چی بودم؟حیوون یا آدم؟ حیوون کیه؟ آدم چیزیه؟الان نشستم یا ...چی؟ چی میگفتم؟ یادم رفت!کسی چیزی میگفت؟من کسی رو گفتم چیزی؟چرا کی؟ آهان! ناخونام کجان؟ پیش تو هستن؟تو صفری یا هفت؟اسم داری؟ ناخونام کجان می خوامم سرم و خون بیارم.خون چرک... کجام؟ هستم نیست؟ چی میخواستم بگم؟ب گ م ؟؟ گفتم کی چی رو دهنم و باز چی شد؟ از من توقعی داری؟ و اتفاق نخواهد افتاد به همین دلیل ناشی به دنیا آمده ایم و خواهیم رفت. حتی اگر کودن ترین شاگرد مدرسه ی دنیا می بودیم هیچ زمستان یا تابستانی را تکرار نمی کردیم. هیچ روزی تکرار نمی شود دو شب شبیه هم نیست دو بوسه یکی نیستند نگاه قبلی مثل نگاه بعدی نیست... ویسو اوا شیمبورسکا از جواهر خانه ی خالی نگه بانی بس است ترس جای عشق جولان دادو شک جای یقین آبرو داری کن ای زاهد مسلمانی بس است! ثواب سنگ سروده های مرا فتح کردن آسان است نگفته های مرا می توانی از بر کن وقتی که تو را به زور می بارانند! بلند تو دلم بیزارم بیزارم بیزار بیزاررررررررررررررررررررررررررررررررررررررم تحملت و ندارم کسی که به هیچ وجه نمی تونه خودش و تحمل کنه چطور می تونه با انتقادهایی که بهش می شه به طرز مرگ باری از کوره در نره؟ من خودم نیستم من ص خودم : خاموشی بیش از پیش را که محتاجم ا محتاجم ا اغماء انعکاس موجود خاموش محتاجم بود باید به ارتباط بدهم. و د وجود د چیزهاست این سایه ی روح محتاجم و ی شراب تلخ من و دیگران ک باید سایه ی خودم من است! ر جلوه ؟ ق می کند زندگی ت هولناکی محتاجم چه بو ف ورطه ی ه برزخ بیداری باید که تا ممکن است گلوی خشک سایه بهترین بگویم گمان خواب دارد پ . ن : ۱ . قفس گشودی و اختیار بخشیدی همین که ازقفست پرزدم زمین خوردم ۲ . نوزده فروردین. همچون خلیفه اش آخرين سلاح گريه بر دوش چشم سنگيني ... پ . ن : پاسخ بده از اين همه مخلوق چرا من؟ تا شرح دهم از همه ي خلق چرا تو از آن دو پنجره ما خیره می شدیم به هم به هم شبیه به هم مبتلا به هم محتاج چنان دو نیمه ی سیبی که هر دو نیم به هم من و توایم دو پژمرده گل میان کتاب من و توایم دو دلبسته از قدیم به هم شبیه یکدگریم و چقدر دلگیر است شبیه بودن گلهای بی شمیم به هم من و تو رود شدیم و جدا شدیم از هم من و تو کوه شدیم و نمی رسیم به هم... برای عظیم ترین کوه! پ ن : شاهرگ های زمین از داغ باران پر شده است آسمانا! کاسه ی صبر درختان پر شده است گاهي هيچ چيز بهانه برای نوشتن دستت نمی دهد! اخیرا" به نتایج مثبتی دست پیدا می کنم . ... عکس پر از موج خودم و رو صفحه کلید می بینم-دست می ذارم زیر چونم و خیره می شم- یه آهنگ احمقانه (تکیه گاه-ستار) گوش می دم و نفس عمیق می کشم.حرکاتم شده مث ... امروز یکی گفت فقط خودت و قبول داری. دیگه حوصله ندارم دلم بگیره هر حرکتی که به نظرم می رسه و عملی می کنم با هر آهنگی می رقصم (الکی) تا دلم نگیره اما برعکس می شه. با هر نصیحت کوچیکی جَری می شم و چشمم و می بندم و... می نویسم و پاک می کنم.... دیگر چگونه می شود به سوره های رسولان سر شکسته پناه آورد؟ این روزا به خودم می گم وحشی. چشمات وببند ریتمیک با آهنگ سرت و پایین بیار(طوری که انگار سرت تکیه گاهی نداره )تا موهات تو چشات بریزه و نفست بند بیاد.(بعد یه حس جالبی بهت دست می ده!) تمام لحظه های سعادت می دانستند که دستهای تو ویران خواهد شد! چند روز پیش تو سجده ی دوم نماز عصر بودم وقتی چشمام و بستم تو یه ثانیه هم نه! کمتر یه آب زلالی و دیدم که امواج خیلی خیلی ریز سنگ های کفش و چند بعدی می کرد (منم که بی جنبه !) به خودم گفتم حتما این کتابا روم تاثیر گذاشته اما زهی خیال باطل که دیگه هیچ اتفاقی نیفتاد-اونم توهم بود-احتمالا خون در مغزم(!!!) جاری شده بود. آن کسی که نیمه ی من بود , به درون نطفه ی من بازگشت. خب! اونا دارن مصباح الهدایه می خونن صدای عقربه های ساعت تو سرم می پیچه و یاد" یا هو" گفتن های آقاجون می افتم. تیک تاک تیک تاک... یا هو یا هو ... نگاه کن که در اینجا زمان چه وزنی دارد خطوط را رها خواهم کرد من عریانم , عریانم عریانم مثل سکوت های میان کلام های محبت عریانم صبور , سنگین , سر گردان, ... ... پ . ن : در کوچه باد می آید و این آغاز ویرانی است مولانا نسيني الدنيا نسيني العالم انا شايلك جوة عينيا بتمنى العمر يطول براي بزرگ ترين روح وقتي بابا براي فرزندانش از انسان آزاد صحبت مي كند (يعني براي ما كه فرزندانش باشيم) گلويش خشك مي شود و صدايش ديگر در نمي آيد. چون انسان آزاد نباشد سنگين تر است . هر چقدر كه بيشتر مي گويد بيشتر حالم از انسان بودنم به هم می خورد. وقتي به بابا مي گويم يك پله به هفت خانت بايد اضافه كني و آن مرگ است بلند مي خندد. وقتي حسين مي گويد مسخ داري؟مي گويم ترجمه ي هدايت جذاب تر است احساس می گوید بابا سر سفره مي خواهد بغررد كه دختر چرا بس نمي كني؟! اما گلويش خشك مي شود و صدايش در نمي آيد. وقتي بعد از ساعت ها مي روي در هال تا كنارشان باشي بدون اينكه چيزي بگويي بابا مي رود برايت چاي دبشي مي آورد و تو آن را تا ته سر مي كشي و حلقومت آتش مي گيرد و زبانت از شدت داغ بودن نبضش مي زند اما مي گويي عجب پدري! اما به روي خودت نمي آوري . بابا خوب مي داند كه تو چقدر نسبت به او بد بين هستي(در حالي كه ديگر نيستم... فقط گاهي) جرات نمي كند حرفي بزند. چه باباي خوبي! كه فرزند كوچكش را با كتك بزرگ كرد تا آدم شود. چه بابا ي خوبي ! كه تمام وسايل فرزند كوچكش را مي گردد مبادا منحرف شود. چه باباي خوبي! كه دوستانت را سياسي مي داند و مي گويد براي تو نقشه كشيده اند . چه باباي خوبي ! كه كتابهايت را زيرو رو مي كند تا مبادا ديگر هدايت وچوبك و بهرنگي و ولف و گلسرخی و... را بخواني. باباي خوبي دارم چون نگران فرزندش است. هرگز كه چشم در چشم ميشي او نمي گويم تو خوبي فقط اين بار نوشتم. نمي خواهم اصلا بشنود. دلم مي خواد از همه چيز بنويسم از هوسي كه هر سال همين موقع ها تو دلمون (خانواده) ميوفته كه يه سفر بريم به سوريه و الكي دو سه جا زنگ مي زنيم و كلا بي خيال مي شيم تا سال بعد ! از طلسمي كه شكسته شد( اما نه به دست من) از خارج بودنم از شبكه!(كه همه شاكي شدن) راستش از وقتي كه اومدم رشت خيلي سر خوش شدم (البته تازگيا!) اوايل بد جور عبوس و بد عنق بودم يه مدت پيش وقتي رفتم الهام و علي و ديدم احساس كردم واقعا من يه جور ديگه اي هستم قدم زدن با اونا حالم و به هم مي زد. (از حميده مي پرسم مزخرف و با دال ذال مي نويسن؟ مي گه نه ره زه. مزخرف يعني چيزي كه بهش آب طلا بزنن!)چقدر معنيش به موضوع صحبت هاي من مياد. وقتي برگشتم فهميدم من واقعا راهم با اونا متفاوته. خوشحالم از اينكه به اين نتيجه رسيدم. به قول ننه ام مي دل گپ زنه كه: باز در جمع تازه ي اضداد حال و روزي نگفتني دارم هم نمي دانم از چه مي خندم هم نمي دانم از چه مي نالم جلوي تلوزيون دراز كشيدم انتقام جو باعث مي شه آرزو كنم كاش فيلم تموم نشه كاش هيچ چيز تموم نشه حداقل اگر تموم مي شه دوباره شروع نشه من خيلي ترسو شدم ترس روحم و مي خوره . چقدر آدما عوضين تا يه مدت پيش مي گفتم كاش همه چيز تموم مي شد همين الان! همه چي و فراموش كردم واسه همينه كه انقدر مي خندم به همه چي همه چي! نور خدا رو تو زندگيم مي بينم اما فراموش مي كنم. نمي دونم. آينه در جواب من باز سكوت مي كند باز مرا چه مي شود اي تو حقايقم بگو مي رم زير دوش آب يخ داد مي زنم: دلي شكنجه شدو غرق خون به گوشه اي افتاد دوباره سينه به سينه هراس هاي هميشه صدام و عين پير زنا مي كنم و تكرار مي كنم هراس هاي هميشه! هراس هاي هميشه! هراس هاي هميشه! رعشه مي گيرم ميرم زير پتو آهسته مي گم: چه فرقي مي كند فرياد يا پژواك؟ خودم و مچا له مي كنم. باور مي كني اگه بگم اين روزا هيچ حرفي براي گفتن ندارم؟ تو برف كه قدم مي زديم صادق مي گفت اين برفا رو ببين تو هم هم رنگشون شو اين چركو از دلت پاك كن.مي گفت من دلم سفيد سفيده بدون آب و علف اما قشنگه خيلي قشنگه. همه ي عمو ها انقدر اميدواري مي دن؟ ديگه بهش نگفتم قبرستون متعفن درون من داره خودمم به گند مي كشونه. نور لامپ بد جور چشمام و مي زنه. چشمامو مي بندم و تايپ مي كنم همه رو پاك مي كنم . لذت بخشه. همه چيز لذت بخشه ... خوشا بار ديگر هواي خطر! خيلي ساده هست كه بياي و يه سري جمله ساده تو يه وبلاگ ساده بنويسي و هزار بار ساده ساده ساده بخونيش. خيلي ساده هست وقتي مامان از سر كار مياد از جات بلند شي و بهش بگي خسته نباشي اما اين ساده و انجام نمي دي. خيلي ساده هست وقتي بابا ساعت دوازده /يك ظهر بيست بار صدات مي كنه كه حكي پاشو نهار درست كن و تو به همه فحش ندي و دلت بسوزه و وظيفه ي هر روزي تو انجام بدي.(البته به جز فحش هايي كه مي دم وظيفه هه انجام مي شه) خيلي ساده هست وقتي حميده برات از شرح ابن عقيل مي گه تومث خر سرتو تو گوشيت نكني و به حرفاش گوش بدي. اما ساده تر اينه كه درس بخوني ساده تر اينكه خدا رو باور كني ساده تر اينكه خودت و قبول داشته باشي. چرا نمي شه؟! پ. ن: معني پير شدن ماندن مردابي نيست پيرم اما بگذاريد كه جاري باشم از خويش مي سرودم‚از آن لحظه اي كه شاد از جبرو احتمال رسيدم به اتحاد دل خوش‚كه خاطرات صبورم اگر چه دير درد دلي كنند در آيينه ي معاد انگار چشم هاي مرا خسته كرده است تصوير خاطرات كسي؛ ياد ياد ياد! كپسول هاي معجزه آساي ترك عشق صبر سِرُم و سردي پر واضح پماد دل ماند و آب پاكي و خود تا تهش بخوان غوغا شده است در دلم اين خانه ي فساد در سر رسيد كهنه از اين دل نوشته ام از اين كه عزم هاي خوشي داشت زنده ياد از رستمي كه خواسته كادو بگيرد و با رخش خسته اش برود منزل شُغاد با اين كه مي شد از تو و از استوا نوشت من از خودم سروده ام ‚ از روح انجماد حمیده مظفری اینبار هم با چشمهای خواب آلوده ... بالاخره رفتم.همه ی حس و حالش عوض شده بود.انگار نبود انگار روح نداشت انگار وارد مکان بی رنگی شده بودم که صبح وقتی هوا روشن نشده بیرون می زدم از یه اتاق تاریک پر رنگ و شب دوباره وارد اتاق می شدم.از حرفاشون هیچی نمی فهمیدم از خنده ها و مسخره بازیهاشون هیچی حالیم نمی شد. چقدر بهش گفتم همه چیز تموم می شه اما گوش نکرد حالا تموم شد! هوا سرده سرده سرده. بد جور می لرزم. و این منم.... انسان و آزادی................! خلا! دلم دیگر برای همه چیز می سوزد.برای پر خوری های مادر برای کتابهای پدر برای نوشته های کذایی و احمقانه ام.صدایت را عوض کن! مسخره مسخره مسخره تر. بدن نعشه ات را روی تخت پرتاب کن و بخندو انگشتانت را درون موی سرت بغلطان طوری که انگشتر بزرگ مردانه ات جاده ای از کچلی درست کند و قاشق داغ را روی پلکت بگذارو بلند بخند و مژه هایت را فر کن! جیب سوراخ جورابت را بدوز و ناخن هایت را بکن و داخلش بیندازو درش را قرص و محکم گره بزن و در هوا بچرخان و به سمت شیروانی خانه ی همسایه......... از یازده دیشب بخواب تا دوازده امروز . تا شانزده زندگی کن و ظرفیت را بالا ببر و بخواب تا بیست امشب و ظرفیت بالا تر رفته .... باید خوابید ....تعبیر خواب ها ی مرا که می کند؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ چشمها را ببندو باز کن و چند کلمه تایپ کن و ببندو باز نکن ! و نخوان ! چرندیات را نخوان! ... داشتم خط خطي هاي قبليم و مي خوندم. فك كنم تو اون وبم كه حذفش كردم هم نوشته بودم... امانم بده ــــــــــــــــــــــ يكيش اين بود: ... يعني واقعا" منتظر بودم كه يه روز صداش و از عمق جون احساس كنم و براش يه شعر بخونم .گرچه ممكنه هيچي از شعرم نفهمه اما باز.... امروز فهميدم اين انتظار به درد يه سگي كه منتظر غذا هست هم نمي خوره.من مث يه سگي بودم كه با اشتياق انتظار مي كشيد كه جلوش يه مشت استخون بذارن و يه دست هم رو سرش بكشن... من چي ازش مي دونم ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ من حتي خودم و هم نمي شناسم . ... ؟؟؟؟ چرا بايد اينجوري باشه ؟ نمي دونم اين تنفره يا عشق؟؟؟نمي دونم...! با اين حرفا نمي خوام پا پس بكشم نه! فقط مي خوام بگم كه اون سگ هر لحظه محتاج تر مي شه به اون تيكه استخون! من هر لحظه محتاج تر مي شم ... محتاج تر_______________________محتاج تر ! مرا هرگز نه خدايي بوده است و نه قبله اي تا روي بدان آرم اما آنكه مرا بي ايمان مي خواند از چشمان تو هيچ نمي داند! تاريخ نزده بودم. بعد از مدتها ديشب بد جور خوره ي ذهنم شده بود كه يه پيام بهش بدم دوباره واسه خودم خيال پردازي كردم و....از این خیال پردازی های مذخرف بی زارم.و من هم! گوشي و برداشتم پيام هاي قبليم و خوندم: ميتوني؟ پيرم كرده زندگيم شده اون دو روزي كه تهرانه خفه شو حيوون نمي دونم تو كله ي پوك تو چي مي گذره؟دست از سر كاش بردار اگر تو آمدني بودي اين چه كاره بود؟برو برو گوشي پايين برو برو ديگه بايد ببتو رو بگيرم سلام من رشتم آقاجون فوت شده دوباره طعم گس شعر خورد من دادند رفاقتت هميشه اينطوري سرده؟و گرنه همونجا تمومش مي كردم رشت و حومه مال تو بابا تركوندي ديگه(...) آقا ديگه كيه؟!اعصابش خورد بود فقط فحش مي داد...دكتر اومد تو و از اين حرفا؟!!!!حالت خوبه؟خودتي؟بگير بخواب حالت خوب نيست پر رو شدي.لهجه تم بر گشته تركي حرف مي زني؟ چرا حرف نمي زني؟دلم بد جور هوات و كرده گوساله چه گه خوري باحالي!!!!!!!!!!!!!!!!!غروب ها من ديوانه مي زند به سرم چاكريم تو آدم نمي شي حيوون ؟ خبر رسيده تو شركت پاچه مي گرفته حالا خوبه فسفر خوردي با اين حافظت دارمت دروغ نگووووووووووووووو! تا خوابم برد. تمام. پ.ن : براي من به صدا در مي آيد آن ناقوس به انتها چو رسد اين شمارش معكوس زمانه رود خرامان خواب هاي مرا بدل به سيل بي آرام كرد از اين كابوس از سنگ و صخره سر زدم از دره رد شدم دريا شدن مرا به چه كاري كه وا نداشت! چون بره مي چريد بهشت هميشه را آدم اگر كه كار به كار خدا نداشت ديو و فرشته از ازل همخانه بوده اند در خانه ي كدام دل اين هر دو جا نداشت؟ شايد حسد به خاطر حوا دليل بود ابليس اگر كه سجده به آدم روا نداشت چون مرگ مي كشيد كمان تير سرنوشت بر چشم و پشت و پاشنه يكسان خطا نداشت سنگي كه از فلاخن تقدير مي رهيد كاري به ترد بودن آيينه ها نداشت ... پايان رنج هاي تو و من؟ مپرس آه! چيزي كه ابتداش نبود انتها نداشت ................... پ.ن: خيال خام پلنگ من... شراب خواستم و عمرم شرنگ ريخت به كام من! امشب جوجه (يا به قول خودش پلنگ) بهم زنگ زد مي خواست كمي حرف بزنم باهاش.اولش چيزي نمي گفت از صداش معلوم بود كه بد جور گرفته هست يكم حرف زدم باهاش بدون مقدمه گفت نمي خواي يه كم دلداريم بدي؟ گفتم من از اين كارا بلد نيستم مي گفت تو اگه هيشكيم نداشته باشي منو سآمت باهاتيم! نمي دونم چرا يه دفعه اين و گفت ؟! مي گفت كاش قبل از سربازي باهاتون آشنا مي شدم( سربازي روانيش كرده...) مي گفت خيلي دوست داره ببينه منو آخر جمله اشم گفت مي دونم تو اصلا دوس نداري ! راست مي گفت (هر چند همش تصور مي كنم چطوري برم ببينم يه دييووووونه و)!!! خيلي تنهاست سآمت هم مي گفت. مي گفت همش مغازشه. بعد هم كه جريان يارو رفيقش و گفت كه بعد از ز برده بودش تا آروم شه مثلا... به اينكه آدم آروم مي شه شكي ندارم اما از اون توقع نداشتم.چرا اينجوري شده واقعا؟ اون از فرهاد اون از علي (پلنگ)!!! چي فكر مي كرديم چي شد................................................................................................ يعني آدم انقدر ضعيف باشه.... منم يه چيزايي به سرم مي زنه اما عملي نمي كنم انقدر از خودم ضعف نشون نمي دم... من از اون توقع زيادي داشتم نه؟ خب بي خيال چون ديگه هيچ توقعي ندارم حتي بودنش. اما مي نويسم بدون ابهام. اون شب كه باز به سرم زده بود سآمت با گريه مي گفت نيستي كفش اش و ببيني.خندم گرفت چه چيزاي ساده اي واسه آدم ... كاش اون روزا بر مي گشت... يارو وقتي گفت يه خاطره ي خوب رو تو ذهنتون به تصوير بكشيد ايستگاه اتوبوس و انتظار خودم براي رفتن حرم يام اومد. يا تو اون برفا با سآمت راه رفتن و مث كله خرابا كه مي گفتيم الان شصت پامون مي شكنه افتادم... ياد استاد گودرزي! ياد رونويسي از روزنامه ها... كلا تا آخر كلاس رفتم تو خاطرات. ف ف چن روز پيش پيام داده بود: كره خر وسط كلاس يادت افتادم نمي تونم جلوي خندم و بگيرم. مث جنده ها تو صفاييه راه ميوفتاديم كه ممدو ببينيم و بگيم چقد شبيه عليه!!! خوشحالم كه ديگه به علي فكر نمي كنم اما دوست دارم ممدو ببينم. به سآمت كه مي گفتم دوس دارم برم ببوسمش شاخ در آورده بود با اين اخلاق گندي كه دارم!!!!!! مي گفت بعد از رفتنت رفتم صفاييه ممدو ديدم با نگاهش دنبال تو مي گشت(اونم كه توهمي) بايد اون روز مي رفتي و بهش مي گفتي چقدر شبيه اون مرتيكه ..خل هست...اما كه چي؟بيست بار رفتم الكي مانتوهاي مختلف و تو مغازش پوشيدم كه فقط ببينمش و تصورات اون مردك برام پر رنگ تر بشه... كاراي خنده دار زياد كردم. اما به قول عتي : من اون روزا رو دوست دارم اون وقتايي كه همه بهم گير ميدادن و دوست دارم. وقتي دندون مصنوعي اون پير زن اصفهانيه افتاد جلوي پام و نمي تونستم بر دارمشون! چقدر خنديديم با فاطمه نصفه شبي تو خيابون داشت واسه من پسر دار نشدنشو لوله بستنش و كتك كارياش با شوهرش و تعريف مي كرد...! مونده بودم اين وقت شب چطور بايد تو اين شهر بزرگ اتوبوس گمشده ي این مادر مرده و پيدا كنم...واسش غذا گرفتم بخوره ساكت شه انقدر دم گوش من درباره ي جا ...ي هاي شوهرش نگه.اونم با لهجه ي اصفهاني و بدون دندون...چي كشيدم اون شب! وقتي رسيدم خونه كتكي خوردم كه به عالم و آدم فحش ناموسي مي دادم... الان بدون كتك به علم و آدم.... دلم واسه همه ي ثانيه هاش تنگ شده. حاضرم هر چي دارم و بدم اما اون لحظه هارو دوباره احساس كنم. امشب! امشب و بي خيال حوصلشو ندارم. تف كه به دنيا مي اندازم كمي نرم مي شود! واسه همينه كه انقد باهاش كل كل مي كنم. يك شب هواي گريه... يك شب هواي فرياد ... امشب دلم هواي تو كرده است! حوصله ي امشب و ندارم!(ديگه!!!) دُید کونه یِنی چی واره وارون ایی چوله بگیر بوشو آسِمُن یک خط آب باران را سوار شو و برو بالای آسمان) زیر بارن رفتم _ شب _ به آسمون نگاه می کردم و از ته حلقومم می گفتم...خدا... ؟؟؟ فقط سکوت بود و پاییز و بارون و آشوب توی این دل بد مصب. ... ای زیندِگییَم عجب مثالِی دوندون گِه دَری ندَری تو نون به نون گِ رَسی نِدَری دوندون (این زندگی هم عجب مثالی است دندان که دارید نان برای خوردن ندارید به نان که می رسی دندان ندارید که بخورید) اشعار از شهرام معقول ... پ.ن: (حالا هوای رشت که بارانیست از چشمهای خیس تو ابری تر می خواهی آسمان خودت باشی؟!)
قمر قمر و مرتب در اين قمر عقرب
قمر و امشب و عقرب قمر وُ اين امشب
و عقرب امشب و امشب در اين قمر عقرب
اینکه لنگ در هوایی , صبحونت شده سیگارو چایی
ای عرش کبریایی چیه پس تو سرت؟
کی با ما را ه میایی جووووووووون مادرت!
صف بسته
صفِ بسته
یکی که در برابرِ صف
بسته بر دایرۀ هیچ
وان یکی که تا هنوزِ جنگ
از سئوال ِ سنگ جامانده
شکسته در کمرِ صف.
او میتواند ازشاید باشد تا میتواند نباشد شاید
سهمی از غنیمتِ سنگ باشد
سنگی سفید، سفیدِ چشم
ازدست پنبه دانه به گودال چشم زد:
پرتابی دیگر!
پرتاب، طبیعتی شرعی دارد
گونه ای دیگر
گونه ای سرخ!
که ارتفاعی متلاشی را
تنها ابری سفید
- تبخیر حنجره، تردید در کلوخ -
که آهِ آسمان وسرنوشتِ سر را با خود برد
تا سنگِ نزده ثواب های گیج بردارد
سنگِِ زده ثواب های نزده برد
گیج ِ پرتابی
تابی گیج
تا دار ثوابِ دار بگذارد
همیشه در اندیشۀ کلوخ
سنگی نزده مانده است
گیج ِ پرتابی.
سیل جنون در ربود رخت عبادات را
مسئلهی عشق نیست در خور شرح و بیان
به که به یک سو نهیم لفظ و عبارات را
دامن خلوت ز دست کی دهد آنکو که یافت
در دل شبهای تار ذوق مناجات را
هر نفسم چنگ و نی از تو پیامی دهد
پینبرد هر کسی رمز اشارات را
جای دهید امشبم مسجدیان تا سحر
مستم و گم کردهام راه خرابات را
دوش تفرج کنان خوش زحرم تا به دیر
رفتم و کردم تمام سیر مقامات را
غیر خیالات نیست عالم و ما کردهایم
از دم پیر مغان رفع خیالات را
خاک نشینان عشق بی مدد جبرئیل
هر نفسی میکنند سیر سماوات را
بر سر بازار عشق کس نخرد ای عزیز
از تو به یک جو هزار کشف و کرامات را
«وحدت» از این پس مده دامن رندان ز دست
صرف خرابات کن جملهی اوقات را
كاري كن كه دنيا و تمام جهان را فراموش كنم
من تو را در چشمانم قرار دادم
آرزو دارم که عمرم طولانی باشد
وافضل احبك على طول
تا بتوانم تا ابد دوستت داشته باشم
هستي چه بود؟ اگر كه مرا و تورا نداشت
كوهي كه هيچ زمزمه در وي صدا نداشت
انتظار پشیمانی می آفریند
