هنگامی که تو به آسمان خودت فرا می شوی من به دوزخ خودم فرو می روم!
فزود قدر گل و کاست آبروی تو را گرم بیایی و پرسی چه بردی اندر خاک زخاک نعره بر آرم که آرزوی تو را زخاک نعره بر آرم که آرزوی تو را من از این عشق چه حاصل دارم می گریزی زمن و در طلبت باز هم کوشش باطل دارم باز هم کوشش باطل دارم باز هم کوشش باطل دارم ............................... آدم نمی تواند به هیچ چیز معتقد باشد کریستین بوبن بوف کور .صادق هدایت
انتظار پشیمانی می آفریند
