هنگامی که تو به آسمان خودت فرا می شوی من به دوزخ خودم فرو می روم!
همه ی لحظه های امسالم سیصدوشصت و پنج حسرت را همچنان می کشم به دنبالم
تا بياموزم كه آرام و بي صدا
به سوي تو بيايم
ورازهايم را به تو بياموزم
بي هيچ هراسي...
مي خواهم با نبضت دوستي كنم
وايقاع دروني ام را ،با تو مرملاسازم...
مي خواهم با مرگ دوستي كنم
تا مرا مشفقانه با خود ببرم...
مي خواهم با عشق تو دوستي كنم
تا پيش از شهوت
بياموزم محبت را
وبخشيدن را
ونه
آموخته كردن را...
آيا اندوه در دل من به آرزوهايش نرسيده است ؟
او تاكي خم شده و
در ژرفاهايم
باخاموشي مفرط من
درگير است؟
تا به كي بازجويي مي كند
از حنجره ام
كه بادشنه ي نخوت بريده شده است
در آرامش آن شبهاي اشتياق پنهان
به سوي تو؟
تا به كي عشق ما
چونان نوشته ي كبودبرفراز دريا باشد؟
اين سرنوشت من است...
اين سرنوشت من است...
اين سرنوشت من است...
غادةالسمان
شاعر عرب
از كتاب
زني عاشق در دوات
باور كن!
هربار كه رگم را مي زنم
شعر تازه اي
فواره مي زند...
(عبدالصابر كاكايي)
اين لحظه چهرت از گرما سرخ هست و دلت از سرما يخ زده...
شايد به خاطر همينه كه تو هميشه در حال آتيش گرفتن و يخ زدن هستي...
...
...
...
...
تو زندگي رو وارونه فهميدي!!!
انتظار پشیمانی می آفریند
