زمستان نامه
هنگامی که تو به آسمان خودت فرا می شوی من به دوزخ خودم فرو می روم!
هرگز دلم نخواست بگويم : هرگز مرگ از طنين هرگز مي زايد اما هميشه از ريشه ي هميشه مي زايد رفتن هميشه رفتن حتي هميشه در نرسيدن رفتن ! پس كجاست ياد داشت هاي درد جاودانگي....؟!
نوشته شده در سه شنبه هشتم آبان 1386ساعت
15:32 توسط زمهرير| |
انتظار پشیمانی می آفریند
