ديشب كه داشتم مي خوابيدم به خودم گفتم فردا با انرژي كامل چشمات و باز مي كني و مي گي چقدر زندگي قشنگه و مي ري مث بچه ي آدم يه صبحانه ي مفصل مي خوري و ...نه اول قشنگ مي خوابي تا عقده ي خوابيدن تو دلت نمونه  بعد بلند مي شي و صبحانه ...

اما صبح كه پا شدم ديدم  داره صدا مي زنه و مي گه از آموزشگاه زنگ زدن منم با صداي خواب آلو گفتم بله ( يه ذره مايل به صداي ترياكيا!)

يه صدايي شنيدم كه مي گفت يك ربع به ده اينجا باش.

تو دلم داد زدم گفتم اي خدا مگه مي ذارن انرژي واسه آدم بمونه ؟!!!!!

يه دونه از اون آدامس توت فرنگيا انداختم بالا و رفتم...

داشتم بر مي گشتم رو ديوار نوشته بود سرباز سبز بلند گفتم سر باز سبز نمي دونم چرا! رسيدم به ايستگاه توي اون چهل و پنج دقيقه اي كه منتظر اتوبوس بودم يه دفعه ديدم يكي از دور داره مياد كه نيشش بازه  و به من نگاه مي كنه يه دفعه دو زاريم افتاد ايندفعه و با اطمينان كامل گفتم بدبخت شدم رفت!

ا؟ سلام خانم بهزاد(دبير تاريخمون بود هموني كه برگه ي امتحانم و كه پرش كرده بودم از تاريخي كه خودم ساختم ,برگم و  برداشت رفت اون بالا جلوي تخته بلند بلند بلغورات منو خوند چقدر اون روز خندوندمش  جالب اينجا بود كه سر امتحان اون تسبيحي كه مشهد بهم داده بود خانم ايزدي ( يكي از اقوام هاسميك )هم دستم گرفته بودم و صلوات مي فرستادم خودمونيم چقدر اذيتش كرده بودم با اون كم حرفي و پر رويي خداييش روزاي خوبي بود اما به عالم و آدم فحش نثار مي كردم)

يه نگاه كاراگاهانه بهم كرد و گفت قاطي شدي؟ گفتم قاطيم كجا بود مگه از جونم سير شدم؟ خنديد و گفت موفق باشي خخخخخخخخخخخخييييييييييييييييييييييييييييييللللللللللللللللييييييييييييي دعام كن!

يه آه جانانه كشيدم گفتم حتما".

اما زندگي قشنگه جدي مي گم به شرطي كه فاطمه  خوب خوب بشه و بخنده ( از ته دل)

اين شعر مال نزار قباني (شاعر عرب)از كتاب تا سبز شوم از عشق

تقديم به تنها دوستم:

آرزو دارم كه با تو ديدار كنم

آرزو دارم به سرزميني سفر كنيم كه بر عشق حصاري نيست

بر كلمات حصاري نه

بر رويا ها حصاري نه...

خاطر خود را به آينده مشغول مكن

كه دل تنگي من نيرومند تر از گذشته خواهد بود

و از گذشته تند تر...

ودر تاريخ شعر...

اي بانوي نخستين شعر

دست راست خود را به من بده تا در آن پنهان شوم...

دست چپ خود را به من بده , تا در آن مقيم شوم...